باقری

مدیریت نمایشی و تبعاتش / محمود باقری خطیبانی

۱۶ / ۱۱ / ۹۵
۲۳:۴۱

یکی از اصلی ترین حربه های برخی مدیران برای آنکه خود را مدیری لایق و شایسته نشان دهند دست زدن به اعمال نمایشی و روبنایی است. چه آنکه این گونه اعمال روبنایی هم سریع تر به مرحله بهره برداری می رسد، هم بیشتر در چشم مردم بوده، مضافا اینکه پروژه های روبنایی و نمایشی به کار علمی و تخصص خاصی نیز نیاز نداشته، مدیر خود می تواند بدون بهره مندی از تیم های مشاوره تخصصی به چنین اعمالی اقدام کند.
یکی از اصلی ترین حوزه های مدیریتی که این موضوع بسیار بیشتر در آن صدق می کند حوزه مدیریت شهری و شهرداری هاست، چه آنکه در کار شهرداری ها معمولاً می توان یک تقسیم بندی کلی میان امور روبنایی و امور زیربنایی قائل شد.
برای مثال یک شهردار می تواند با n میزان بودجه ی مشخص تنها یک پروژه شهری مثلا یک پل زیرگذر را اجرا کند اما با همان میزان می تواند اقدامات روبنایی بسیاری را انجام دهد. رنگ آمیزی جداول، دیوارها، روکش آسفالت، کاشت نهال، مبلمان شهری و غیره از جمله کارهایی است که وی می تواند با بودجه ی احداث یک زیرگذر انجام دهد.
آنچه در این میان اهمیت دارد اولویت قائل شدن به امور شهری است. معمولاً نیز در علم مدیریت منطق حکم می کند با یک میزان بودجه محدود، به سراغ اموری رویم که اولویت دارند. حال این اولویت می تواند توسط تیم های کارشناسی متخصص تعیین شده و به مدیران ابلاغ شوند. برای مثال در تقاطعی که همواره ترافیک سنگین دارد و موجبات مشکلات فراوان می شود، احداث پل، اولویت مهم شهری در آن شهر به شمار می رود. از این رو ابتدا باید مشخص کرد که میان امور زیربنایی و روبنایی کدام یک اولویت داشته، ضمنا میان هر حوزه نیز کدام یک اولویت دارد؟ یعنی میان خود امور روبنایی و خود امور زیربنایی کدام امور بیشتر اولویت دارد؟ برای مثال بین ترمیم بافت فرسوده رشت که بیش از ۲۰ درصد مردم در آن ساکن هستند و یا افتتاح نمایشی بی آرتی که برای مردم اولویت ندارد .  ترمیم آسفالت خیابان ها که مردم را به ستوه آورده ، مهم است یا رنگ آمیزی تیربرق ها یا دیوارها اولویت دارد؟ اصلاح ساختار اداری و نیروی انسانی و ممیزی املاک و پرداختن حقوق عقب افتاده کارگران و پارکبانان و آتش نشانان مهم است یا درگیر کردن شهرداری و شورا و بحران آفرینی در شهر برای خرید سپیدرود با هدف انتخاباتی ؟!
مدیریت شهری ماهرانه، علمی و شجاعانه یعنی حل معضلات بزرگ شهری به وسیله اجرای پروژه های دقیق تا بتواند نیازهای شهر را مرتفع کند. آیا می توان به وسیله تجمعات پیاده راه فرهنگی و افتتاح نمایشی بی ار تی و رنگ آمیزی دیوارها و جداول، گره های ترافیکی را حل کرد؟ آیا نباید فکری جدی برای چاله های بی شماری که سراسر کوچه پس کوچه ها و حتی خیابان ها را فرا گرفته کرد؟ آیا نباید فکری جدی برای تعریض خیابان ها، تقاطع های حساس، کانال های آب، ترافیک فزاینده، کمبود پارکینگ های شهری، پیاده روهای ویران، ترمیم بافت فرسوده، سرانه پایین فضای ورزشی و از همه مهم تر شهرفروشی کرد؟
شهری با این حجم عظیم مشکلات و چالش های بزرگ آینده، به مدیریتی ماهرانه، علمی و شجاعانه نیاز دارند نه اجرای پروژه های سطحی و یا برگزرای جشن های بی حاصل و  یا دعوت هنرمندان و گرفتن عکس دسته جمعی و سلفی و فقط نمایش طرح ها و رنگ ها.
شورای چهارم فرصتی ندارد تا برای مجموعه عظیمی از مشکلاتی که در شهر وجود دارد تصمیم بگیرد . به نظر می رسد که فردا خیلی دیر است اگر به خود نیاییم تا ابد مدیون و شرمنده این مردمی که به ما اعتماد کردند و رای دادند تا مشکلاتشان را حل کنیم ، خواهیم بود .