۲۰۱۸۰۳۲۰_۰۰۱۴۱۱

عید ناجه/ پرویز فکر آزاد

۲۹ / ۱۲ / ۹۶
۰۰:۵۱

جغلگی وخت، هر چی پیله تران گیدی، تو فکر کنی عین واقع ایسه. یا مثلن بازی کونی و یا ایتا فیلم دینی یا حتی خاب دینی، همه‌تایا رأس راسی فرض کونی. خیال و واقعیت هیچ مرزی تره ناره. مثلن تی عم‌دختر شهین، عید وخت، جه تهران آیه مهمانی و اول روزا، تازه کت و دامن دوکونه و واسین ووسین کونه و خو عمویا گه کی بیشیم عمجان ور. تونم تی تازه لباسا دوکونی و اوشانه مره راه دکفی. شیدی عمجان خانه عید بینی. بازون عمجان هتو کی چلاسک چولوسک راه تاوداندره و شمه را خوشا دهندره، واگرده گه: ایشالا می هه برارزاکان عروسی! یعنی به کی نیمیرم و شیمی عروسی روزا بیدینم! وای مرا ناجه یه!
خاب، تونم کی زاکی، فکر کونی که ده توماما بوسته. ده جه هه زمات، شهین مره، زن و شوهر اعلام بوبوستیدی. مخصوصن کی قبلن هم بشتاوسته‌بی، عم‌پسر و عم‌دختر عقد، آسمان مئن دوَسته نهه!
نتانی فکر کودن کی شهین ده سال جه تو بزرگتره. معلمه. یازده ساله زاکا، آدم حیساب نوکونه، اونا اصلن ملاقه نزنه. به تی فکر نرسه کی ولکی خوره نامزود بداشته بی. اصلن هتو بیگیر عم‌دختر هه الان تی زن ببه، اگر خو چاپاق جان مره، ترا کشاگیره، تی خاشَ جان، هچین بئه آلوچه دشکن! خا زاکی ده. ترا حالی نیه کی!
نهار و میوه و شیرینی و چایی خوریدی و عیدی فاگیریدی. راه نزدیکه. ویریزیدی پیاده اییدی بخانه، اوشان پیش و تو بدومبال. واگردستنِه، تی غیرت به جوش آیه و خایی رادوار پسرانَ چومانا جه کاسه بیرون باوری کی مبادا شهینا، هیکّس چپ چپ نیگاه تاوده. تی زور کی اوشانه فانرسه، هنه واستی ایجور اونی پوشتَ سرا راهشی کی عمدخترا، ماسکه بوکونی. ناقلن تی ناموسا بقول خودت جه نامحرم نیگا، دورا کونی.
امّا!
چند روزَ پسی تو هتو اتوبوسا کی عمدخترا تهران برداندره فاندیری، اوو کوچکانی فکر مره، نتانی خیال بوکونی، تهرانَ لات و لوتان و لفتَ پسران، کی شهینا، تی زبان لال چرت پرت بیگید و خوشانه چومانه مره اونا بخایید بوخورید، تو کویا ایسایی کی غیرتی بیبی؟
خانه امونه وختم ایتا صدا بگه خاب! هنم جه عید و جه شهین شئون!
تونم جه فردا ایواردم تی جغلگی یا کونی و اصلن ممکنه هیچوقت ترا خاطر نایه کی کوجکانی فکر و خیالان، واقعی ایسه یا نیه. تی فکرم ولکی نرسه کی بفهمی پیله آدمان کرد و کاران و وعده وعیدان و ناجان چوتویه؟ معلوم نیه کویتا دوروسته، کویتا نیه، کویتا خالی تعاروفه یا کویتا رأس راسیه. شاید همه جوره فکر و خیالم بوکونی. ولی ترا حالی نیه کی پیله بوستن ره عجله نوا بوکونی.